De vele dingen die ik over paarden leerde tijdens de opleiding tot Instructeur Paard en Gedrag brachten mij tot 1 conclusie: ‘Ik wil nooit een eigen paard’. Je zou misschien denken dat je met al die kennis op zak juist klaar bent voor een paard, maar bij mij zakte de moed juist in mijn schoenen dóór al die kennis.
- Paarden moeten de hele dag door ruwvoer, máár dat verschilt qua kwaliteit (vaak afhankelijk wat er op jouw stal gevoerd wordt), dus regelmatig testen en anders moet je kijken of je supplement A, B, C, D of Z moet bijvoeren;
- Paarden zijn van nature vaak scheef, dus dat moet je correct trainen anders kunnen ze overbelast raken;
- Zadels moeten regelmatig gecheckt, want een verkeerd zadel kan grote problemen geven;
- Er zijn heeeeel veel aandoeningen/ziektes die paarden kunnen krijgen; Hoeven: verkeerde stand/verkeerd bekapt, dan krijg je ook problemen in het lijf;
- Huisvesting: veel vrije beweging, maar ook kunnen schuilen, voldoende ruwvoer beschikbaar, een groep waarin je paard zich goed voelt, droge ondergrond;
- Stress: ik heb alleen al tijdens de opleiding heel veel (soms heftige) uitingen van stress meegemaakt;
- Paarden kunnen letterlijk van álles schrikken én in paniek in 7 sloten tegelijk lopen.
Maar ja, het bloed stroomt waar het niet gaan kan, dus bijna 8 jaar geleden moest het toch gebeuren. Zelda kwam in mijn leven. En nu kan ik een prachtig verhaal vertellen over hoe het in de praktijk allemaal wel meeviel, maar dat is niet waar.
Ik wilde een ongecompliceerde, relaxte ruin en kwam thuis met een merrie met een mening (die achteraf gezien ook getraumatiseerd was en fysieke problemen had). Ik ben in de eerste jaren een aantal keren de wanhoop nabij geweest. Maar nu kan ik zeggen: het was het allemaal waard en je krijgt er zoveel voor terug!
Nee, zonder grappen: ik heb van Zelda meer geleerd dan ik ooit uit boeken had kunnen halen. En we hebben inmiddels zo’n sterke, bijzondere band! Die is mede mogelijk gemaakt door alle struggles.