door Paula van de Geest
Zo. Dat is eruit.
Door de jaren heen zie ik steeds opnieuw dat het gedrag van een paard zelden op zichzelf staat. Gedragstraining kan ontzettend nuttig en helpend zijn, maar heel vaak pakken we daarmee alleen het symptoom aan.
Gedrag is een uiting van iets. Het is een reactie. Een signaal. Ongewenst gedrag wijst vaak (of misschien altijd wel?) op stress. Wil je het gedrag veranderen dan is het belangrijk de bron van de stress op te sporen, zodat je de oorzaak wegneemt of in ieder geval vermindert.
Veel verschillende factoren kunnen een rol spelen:
- Hoe is de huisvesting?
- Kan het paard pijn hebben?
- Hoe voelt en gedraagt de eigenaar zich?
- Is er onrust op stal?
- Wat en hoeveel wordt er gevoerd?
- Is er onlangs iets veranderd?
- Hoe is het verleden van het paard?
- Etc.
Het kan een flinke puzzel zijn om ongewenst gedrag bij de bron aan te pakken. Heb je dat eenmaal voor elkaar? Dan leg je een ontzettend stevige basis en heb je een paard dat zichzelf kan reguleren en waar je alle kanten mee op kunt.
Vanaf nu bied ik consulten aan. Tijdens zo’n consult kijk ik naar het geheel en niet alleen naar het gedrag. Ik geef advies over wat er nodig kan zijn en denk mee over verschillende oplossingsrichtingen. Dat kan betekenen dat training onderdeel wordt van het plan, maar ook dat we kijken naar management, dat ik lichaamswerk toepas of dat ik adviseer om een andere professional in te schakelen.
Als je langere tijd begeleiding wilt, dan kunnen we samen een traject aangaan. Een periode van drie maanden waarin we gericht naar een bepaald doel toewerken, met een plan dat we samen maken. Zodat we ook daadwerkelijk een verschil in gedrag gaan zien en jij en je paard samen groeien.
Dus nee, ik stop niet.
Ik ga juist nog meer de diepte in, met eigenaren die het gedrag van hun paard écht willen begrijpen, die geen ‘quick fix’ willen, maar gemotiveerd zijn om wezenlijke stappen te zetten naar meer ontspanning en plezier!
Klinkt dit interessant en wil je weten wat ik voor jou en je paard kan betekenen? Neem dan contact met me op.
door Paula van de Geest
De vele dingen die ik over paarden leerde tijdens de opleiding tot Instructeur Paard en Gedrag brachten mij tot 1 conclusie: ‘Ik wil nooit een eigen paard’. Je zou misschien denken dat je met al die kennis op zak juist klaar bent voor een paard, maar bij mij zakte de moed juist in mijn schoenen dóór al die kennis.
- Paarden moeten de hele dag door ruwvoer, máár dat verschilt qua kwaliteit (vaak afhankelijk wat er op jouw stal gevoerd wordt), dus regelmatig testen en anders moet je kijken of je supplement A, B, C, D of Z moet bijvoeren;
- Paarden zijn van nature vaak scheef, dus dat moet je correct trainen anders kunnen ze overbelast raken;
- Zadels moeten regelmatig gecheckt, want een verkeerd zadel kan grote problemen geven;
- Er zijn heeeeel veel aandoeningen/ziektes die paarden kunnen krijgen; Hoeven: verkeerde stand/verkeerd bekapt, dan krijg je ook problemen in het lijf;
- Huisvesting: veel vrije beweging, maar ook kunnen schuilen, voldoende ruwvoer beschikbaar, een groep waarin je paard zich goed voelt, droge ondergrond;
- Stress: ik heb alleen al tijdens de opleiding heel veel (soms heftige) uitingen van stress meegemaakt;
- Paarden kunnen letterlijk van álles schrikken én in paniek in 7 sloten tegelijk lopen.
Om maar even een paar dingen te noemen. Ik dacht: ‘Hoe kan een eigen paard nog leuk zijn op deze manier?’
Maar ja, het bloed stroomt waar het niet gaan kan, dus bijna 8 jaar geleden moest het toch gebeuren. Zelda kwam in mijn leven. En nu kan ik een prachtig verhaal vertellen over hoe het in de praktijk allemaal wel meeviel, maar dat is niet waar.
Ik wilde een ongecompliceerde, relaxte ruin en kwam thuis met een merrie met een mening (die achteraf gezien ook getraumatiseerd was en fysieke problemen had). Ik ben in de eerste jaren een aantal keren de wanhoop nabij geweest. Maar nu kan ik zeggen: het was het allemaal waard en je krijgt er zoveel voor terug!
Nee, zonder grappen: ik heb van Zelda meer geleerd dan ik ooit uit boeken had kunnen halen. En we hebben inmiddels zo’n sterke, bijzondere band! Die is mede mogelijk gemaakt door alle struggles.
door Paula van de Geest
Elk jaar opnieuw krijg ik een knoop in mijn maag als de eerste knallen, wéken voor Oud&Nieuw, klinken. Het is weer die tijd van het jaar… Ik houd mijn hart vast voor mijn dieren, voor alle dieren. Dit jaar is de voorspelling dat er nog meer vuurwerk wordt afgestoken dan anders, omdat vanaf volgend jaar een verbod geldt. Alsof het de voorgaande jaren al geen oorlogsgebied leek vanaf middernacht.
Dit jaar blijf ik thuis bij mijn twee katten, zodat ik er voor hen kan zijn als de spanning hoog oploopt. Ik creëer verschillende verstopplekken, doe de lichten daar aan en de gordijnen dicht en probeer zelf zo rustig mogelijk te blijven (lastig, want ik vreet me op over al dat geknal). Bij mijn katten zijn, betekent ook dat ik niet bij mijn paard kan zijn en misschien maak ik me daar altijd nog wel het meeste zorgen om. Gelukkig is ook dit jaar een stalgenoot bereid om de jaarwisseling bij de paarden door te brengen.
Normaal gesproken zal een paard, nadat hij ergens van geschrokken is, kalmerende signalen laten zien (bijv likken, schudden of gapen) en de spanning weer laten afvloeien. Het gevaar is geweken. Tijdens O&N lukt dat veel paarden niet, omdat de knallen en flitsen urenlang doorgaan. Hun zenuwstelsel staat urenlang op standje ‘gevaar’ en dat kan betekenen dat paarden op de vlucht slaan en gaan rennen (of zich druk maken op stal als ze binnen staan) of dat ze heel rustig ogen, maar eigenlijk bevroren zijn (dit gebeurt vaak als vluchten/vechten niet werkt). In dat laatste geval staan ze ogenschijnlijk rustig, maar zie je veel spanning in het gezicht en vaak een soort afwezige blik.
Wat kun je doen voor je paard? Zorg uiteraard voor een veilige omgeving, waarin het paard zich niet kan bezeren en waar weinig kans is dat een verdwaalde vuurpijl hen bereikt. Is je paard gewend om op stal te staan dan is het verstandig de paarden binnen te zetten, lichten aan te laten en de radio aan te doen. Loopt je paard in een kudde, dan zou ik dat zo laten. Mijn eigen paard zou bijvoorbeeld de hele tent afbreken als ik haar ineens opsluit. Daarbij merk ik dat onze paarden graag buiten willen zijn als er iets gebeurt, zodat ze het gevaar kunnen zien en inschatten. Vorig jaar hebben ze een aantal rondjes in paniek gerend en zijn toen voor de stal gaan staan (bevroren?) tot het geknal stopte. Ik ben altijd weer zó blij als het 1 januari is, de knallen gestopt zijn en onze paarden er heelhuids doorheen zijn gekomen.
De dagen na O&N zijn paarden vaak helemaal gesloopt. Hun zenuwstelsel heeft standje ‘ontspanning’ te lang niet kunnen gebruiken, waardoor ze vaak doodmoe zijn. Mijn advies is dan ook om zeker op 1 januari niks met je paard te doen, maar ook de dagen daarna heel goed te kijken wat je paard aankan. Beter een dag te lang rust, dan te snel weer trainen. Niet alleen beter voor het welzijn van je paard, maar het komt je training ook ten goede.
Hoewel ik een groot voorstander ben van vrijheid, ben ik ook een groot voorstander van een vuurwerkverbod.️ Ik gun iedereen zijn/haar lolletjes, maar volgens mij houdt vrijheid op, waar het welzijn van anderen geschaad wordt. En laten we eerlijk zijn: niet alleen het welzijn van paarden wordt geschaad, maar ook van alle andere dieren (denk alleen al aan de vogels die al dat vuurwerk om hun oren krijgen) en van mensen die uit een oorlogsgebied komen. En dan hebben we het nog niet eens over de impact op het milieu, de hulpverleners die bekogeld worden met vuurwerk en mensen die vingers, handen of hun zicht verliezen… Sorry hoor, maar dat gaat toch nergens over?! Ik hoop met heel mijn hart dat het vuurwerkverbod vanaf volgend jaar ook echt gehandhaafd kan en zal worden.
Voor nu wens ik je een gezellige en vooral rustige jaarwisseling toe! En ik hoop dat al onze dieren ongeschonden het nieuwe jaar in zullen gaan. Alle goeds voor 2026!
door Paula van de Geest
‘Verbinding’ is een woord dat je overal in de paardenwereld tegenkomt. We zijn allemaal op zoek naar die betekenisvolle verbinding met onze paarden. De één zoekt het in ‘verbinding’ vanuit het zadel, de ander doet dit vanaf de grond. Mensen en paarden zijn sociale wezens en ‘verbinding’ is voor ons allemaal van levensbelang. In mijn ogen heeft het echter niks te maken met teugelcontact of een paard dat braaf luistert. Échte verbinding gaat veel dieper.
Met welke mensen in jouw leven ervaar jij een diepe verbinding? Misschien zijn dat je ouders, je partner en/of een goede vriendin. Neem één iemand in gedachten en kijk eens of je kan voelen wat die persoon met je doet. En bedenk je vervolgens eens: ‘Waarom voel ik zo’n diepe verbinding met deze persoon?’. Wat het antwoord ook is, ik durf je te garanderen dat die diepe verbinding, in de basis, niet voortkomt uit wat jullie samen dóen, maar uit wat jullie samen zíjn.
Misschien klinkt dit je wat vaag in de oren, want natuurlijk voedt het de band als jullie leuke dingen met elkaar doen en doet het iets met je als de ander iets liefs voor je doet. Toch is dit niet voldoende voor een diepe verbinding. Want stel je maar eens voor dat je dezelfde dingen meemaakt en doet, maar dan met iemand die je wel aardig vindt, maar waar je verder niet zoveel mee hebt. Dat voelt meteen heel anders, toch?
Laten we teruggaan naar de verbinding met je paard, want die werkt precies hetzelfde. Uiteindelijk houd je heel veel van je paard, omdat iets in hem of haar jou in je hart raakt. Dat jullie wedstrijden winnen, mooie buitenritten maken of gave grondwerk sessies doen, is helpend, maar niet dé reden dat jullie verbinding zo mooi is. Sterker nog, waarschijnlijk zorgt jullie verbinding er juist voor dat jullie zulke mooie avonturen beleven samen.
Mensen richten hun aandacht te vaak naar buiten. In relatie tot de paarden betekent dat dat veel mensen gefocust zijn op presteren, op wat ‘andere mensen denken’ en op veel dingen ‘moeten’. En het ‘moet’ ook allemaal in rap tempo, want tijd hebben ze ook niet. Dit is, zoals je waarschijnlijk al vermoed, niet het beste recept voor een diepe verbinding met je paard.
Voor een diepe band is eigenlijk vrij weinig nodig. Het draait om ontspanning, rust en samen ‘zijn’ in plaats van allerlei dingen ‘moeten’. Dit gaat ook over je paard écht zien en écht horen. Over geduldig zijn, vertrouwen en vooral ook: samen plezier hebben. Vanuit die basis en dat diepe wederzijdse vertrouwen ervaar je alles wat jullie samen doen als een groot cadeau. Dit is de diepe verbinding die ik met mijn paard wil. Jij hopelijk ook.
Recente reacties